​

Δημιουργία: 2016

Σχεδιασμός και ερμηνεία: Eric Cenat και Patrice Delbourg

 

 

 

​

«Αυτό το έργο προσφέρεται ως ένα στοργικό και λοξό πανόραμα τουσύγχρονη ποίηση. Όχι μόνο επίκαιρες εξάλλου, αφού εμφανίζονται κάποιες φιγούρες του παρελθόντος, όπως ο Villon, ο Rutebeuf ή ο Léopardi. Όχι μόνο λυρικό, αφού πολλές σιλουέτες τουπεζογραφίακυρίαρχος όπως ο Flaubert, ο Bloy ή ο Aymé. Ένα οικείο τοπίο, υγρό, απερίσκεπτο όσο και χλευαστικό, μιας ακραίας λογοτεχνίας ψευδάργυρου, θα ήταν ένας πιο ακριβής ορισμός αυτής της συλλογής τραγουδιών του δρόμου και του vintage.

​

Διακόσια είκοσι επτά λογοτεχνικά πορτρέτα στο ζουμί τους, ας πούμε. Σε κάθε σκίτσο, ένα συγκεκριμένο ποτό, μια αγαπημένη ταβέρνα, ένα πανό, αατμόσφαιραεκλεγμένος, ένας πάγκος κασσίτερου και οντεκόρστήνεται. Ο συγγραφέας, μόνος, αντιμέτωπος με τομαρτύριο γυαλιούΕλεύθερος. Ένα πνεύμα Καλενβούργου μπορεί να τρίβει τους ώμους με την πιο απότομη απόγνωση εδώ. Η αναμονή, ημέθηκαι αργό ρυθμό θανάτου σε αυτές τις φωτισμένες εικόνες από το πνεύμα του κρασιού. Οι κωμικοί με σκοτεινή ψυχή δεν λείπουν από το κάλεσμα από τον Alphonse Allais στον Francis Blanche, από τον Jules Renard στον Cami. Οι οραματιστές ακανόνιστοι είτε, παράξενοι καταναλωτές: Jean-Pierre Brisset ή Georges Fourest, Alphonse Rabbe ή Henri Calet.

​

"Μοναξιές στην ταράτσα" είναι ο τρέχων τίτλος αυτού του βιβλίου με τις υγρές ώρες και τις ομιχλώδεις ονειροπολήσεις, αλλά θα μπορούσε εξίσου να ονομαστεί "Chagrins en vitre", "Zinc on the lookout" ή ακόμα και "Public despair". Κάθε συγγραφέας σε προφίλ, σκυμμένος πάνω από το τραπέζι του βάθρου του, αντιστοιχεί σε ένα οδοντωτό κείμενο, με τρύπες σαν κερί μελιού. Σε κάθε μπαρ πρελούδιο, μια λυρική ξενάγηση.

Ένα ολόκληρο κλαμπ απαρηγόρητων στο πριονίδι των πάγκων. »

​

Πατρίς Ντελμπούργκ, συγγραφέας και ηθοποιός

​